Vakbond van de Toekomst

Steek mee uw nek uit en heb de moed tegen de stroom in te roeien en uw steentje bij te dragen.

Ik werd meteen nieuwsgierig en heb de oproep van Vic Van Kerrebroeck en Lieveke Norga (vakbondsverantwoordelijken binnen LBC-NVK/ ACV) helemaal gelezen.

Helaas, verder dan propaganda voor de eigen boetiek kwam deze oproep niet. Het bleef bij het klassieke vakbondsmantra: dienstverlening aan onze leden, arbeidsorganisatie, arbeidsverdeling, arbeidskwaliteit op de werkvloer. Tussendoor een paar Occupy Wallstreet slagzinnen bedacht door Stephane Hessel: Indignez-vous, Engagez-vous.

Wie Stephane Hessel een beetje volgde weet goed dat zijn oproep niets met vakbonden te maken had, wél alles met die 1% financiële elite die de 99% aan de leiband wil blijven houden. Maar het is onterecht om iedereen over dezelfde kam te scheren: we hebben ze nodig de  bedrijfsleiders die in kleine en middelgrote ondernemingen voor werk zorgen en soms al heel toekomstgericht aan duurzaam ondernemen doen, de banken als Triodos die op een ethisch verantwoorde wijze met ons geld omgaan. Bovendien, beste Vic en Lieveken, zal er in de toekomst altijd maar minder werk zijn.

Lees eens het werk van Jeremy Rifkin, top econoom en auteur van het boek: het einde van arbeid: door de digitale revolutie, spitstechnologie, robotica, nieuwe energiebronnen, verdwijnt op lange termijn het werk zoals we dat vandaag nog kennen en waarvoor jullie op straat komen en het hele land gaan platleggen binnenkort. Hieruit rijst de vraag: waarvan gaan we leven als arbeid wegvalt en er geen inkomen meer is en dus geen koopkracht?  En Ook Thomas Friedman, columnist bij The NewYork Times, sluit zich hierbij aan en schreef in zijn boek "hoe robots je baan hebben ingepikt" over intellectuele arbeid in een hyperverbonden wereld. (DM 3/10/11) Hij heeft het echter ook over de untouchables, de vele mensen die toch sterk blijven in deze nieuwe zich meer en meer globaliserende wereld: mensen met unieke talenten, werknemers die zeer sterk lokaal gebonden zijn, de non-profit sector, kunstenaars, vrijwilligers die belangrijk zijn voor een sterk sociaal weefsel.... Friedman benadrukt daarom het volgende: globalisering kan positief zijn als het in combinatie is met een goed uitgeruste verzorgingsstaat waarin iedereen kan profiteren van de globalisering, omdat de rechten op goede gezondheidszorg, onderwijs, en vooral het recht op een inkomen onvoorwaardelijk zijn. De visie op de toekomst moet dus anders uitgetekend worden. We staan middenin de overgang van industriële- naar diensten- en kenniseconomie en de grondige hervorming van de sociale structuur van onze samenleving zou dus centraal moeten staan. Een sociale structuur die er niet enkel is voor arbeiders, werknemers, maar voor elk individu, jong, oud, arm, rijk, werkende, niet werkende... 

De klassieke formules van zowel linker- als rechterzijde bieden een onvoldoend antwoord op de grote sociaal-economische en ecologische uitdagingen van deze tijd. Er is ook een vraag naar directe democratie, waarbij iedereen door middel van bindende referenda op initiatief van het volk, kan meebslissen over beleidskwesties die men belangrijk vindt (zoals in Zwitserland). Ook de niet-vakbonder zoals ik roept om méér vrijheid, méér rechtvaardigheid, méér solidariteit. Ik ken het artikel 25 uit de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, bijna vanbuiten: Eenieder heeft recht op een levenstandaard, die hoog genoeg is voor de gezondheid en het welzijn van zichzelf en zijn gezin, waaronder begrepen voeding, kleding, huisvesting en geneeskundige verzorging en de noodzakelijke sociale diensten (....)  

De vakbond van de toekomst die het links-rechts verhaal durft te overstijgen en op een onvoorwaardelijke wijze de straat opgaat om zowel directe democratie als het onvoorwaardelijk basisinkomen voor elke burger hoog op haar agenda zet, die krijgt mijn kritische stem!

Christina Lambrecht 24/01/2012